Beetje eng hoe over Spinoza en de joden wordt geblogd…

Op een website, The Occidental Observer, die gewijd is aan “white identity, white interests, and the culture of the West” verschijnen nogal griezelige artikelen, wat geen verbazing wekt bij zo’n bekommernis en doelstelling.

Zo heeft ene Andrew Joyce zich gespecialiseerd in Jewish Narratives die hij onderuit wil halen, b.v. joodse mythen over de Russische Pogroms. Andrew Joyce is kennelijk bezeten van een nogal griezelig antisemitische preoccupatie. Ik zag vandaag toevallig (naar iets anders op zoek) dat hij gisteren een serie begon (deel 1 van 3): “Pariah to Messiah: The Engineered Apotheosis of Baruch Spinoza.” Daarin wil hij de vinger aan de pols leggen van “ethnic networking in efforts to establish Jewish figures in positions of scientific, academic, artistic or cultural pre-eminence.” En daarvoor neemt hij als voorbeeld “the Jewish emphasis on Spinoza as a prominent and significant Enlightenment figure” - vooral Jonathan Israel met zijn trilogie over de Radicale Verlichting en Spinoza’s centrale positie daarbinnen wordt daarop aangekeken. “As will be demonstrated during the course of this essay, the elastic nature of Spinoza’s philosophy —  its ability to be at once everything and nothing — has been most helpful to the activists working on his behalf."

Het echte bekritiseren van Israel moet nog komen, maar om dat in te leiden schetst hij eerst de volgens hem geringe historische en wetenschappelijke betekenis van Spinoza. Dit eerste stuk geeft een idee van hoe hij te werk gaat: in de literatuur vooral negatieve en denigrerende opmerkingen bij elkaar grasduinen. Beetje eng allemaal. Maar ja, bloggen staat vrij. Net zoals het mij vrij staat op het griezelige en bezopene ervan te wijzen. Zie aldaar

[Zie ook een tweede blog na het derde en laatste deel]

Reacties

Andrew Joyce blijkt flinke studie te hebben gemaakt, maar te haastig en eenzijdig – z’n doel is immers niet historische waarheidsvinding maar veroordeling en waarschuwing. In het tweede deel beschrijft hij de pogingen van ‘Maskilim’ om het proces van secularisering te ‘judaïseren”. Hij baseert zich in het tweede deel van z’n “essay” vooral op recente boeken van Daniel B. Schwartz, The First Modern Jew: Spinoza and the History of an Image [2012], en David Wertheim, Salvation Through Spinoza: A Study of Jewish Culture in Weimar Germany [2011]. Ja, hij is bij de tijd. Maar hij heeft té vluchtig gelezen en maakt van Leo Strauss een Spinozist die deed aan “Jewish worship of Spinoza.” Hij schrijft: “Although predominantly based in Germany, when the National Socialists came to power, the nexus of this Jewish worship of Spinoza was transplanted to the English-speaking nations, as leading Weimar Spinozists like Leo Strauss moved westwards. Once in the United States, and during stints at New York’s New School for Social Research and later at the University of Chicago, Strauss was able to combine his love for ‘Spinozism’ with his decisive role in the founding of neo-conservatism.” Dan heeft hij van Strauss’ Spinozakritiek toch niet veel begrepen.