‘De ingebeelde chaos’ van Hendrik Wyermars: vergeten document uit de spinozistische canon

Met deze contradictoire kop open ik graag dit blog van vandaag. N.a.v. het blog van gisteren, zag ik dat Uitgeverij Verloren in haar voorjaarsaanbieding 2016 eveneens nog eens alle vorig jaar uitgegeven boeken vermeldde, en daartoe behoorde ook

Hendrik Wyermars, De ingebeelde chaos. Hertaald en ingeleid door Michiel Wielema. Hilversum, Verloren, 2015 - ISBN 9789087045258 - €19 [books.google - Inhoudsopgave en eerste deel inleiding PDF] Driekwart jaar geleden verscheen het fraaie boekje – ik nam het weer eens ter hand, begon erin te lezen en moest glimlachen om de laatste zin van de heldere en informatieve inleiding van Michiel Wielema:

“Het is te hopen dat deze hertaling een aanzet zal bieden tot grondige bestudering van de tekst en zal leiden tot een grotere waardering voor een van de bijna vergeten documenten uit de canon van het Nederlandse en internationale spinozisme.”

Is dit geen schitterende contradictie: ‘bijna vergeten’ en toch behorend tot ‘de spinozistische canon’? Wie stelt die canon dan samen? En dat terwijl Wielema - in navolging van mij - wees op het feit dat Wyermars in het boek over de receptie van Spinoza in Nederland, Henri Krop’s Spinoza - een paradoxale icoon van Nederland (2014), helemaal niet voorkomt. Hoezo kan het dan tot de canon behoren?

Maar waard om gelezen te worden is het. Laat een student het oppakken en er eens een studie over schrijven. Want het zou toch eindelijk eens tot de canon moeten gaan behoren.