Gianfranco Pavone, Le lacrime di Spinoza

Even melden: er is sinds kort weer een nieuwe Spinoza-roman, een Italiaanse:

Gianfranco Pavone, Le lacrime di Spinoza [Spinoza’s tranen]. Di Nicolò Edizioni 2015, pagine 162 [cf. Gianfranco Pavone en cf.]

Het boek stelt het voor te zijn ontstaan vanuit de toevallige ontdekking van een Latijnse vertaling van een verloren gegaan Nederlands origineel. Het verhaal is van Johannes Casearius, een leerling van Baruch Spinoza, die het voorrecht had tussen 1662 en 1663 in het huis van de filosoof in Rijnsburg te verblijven. Centraal staan de jonge tweelingen Daniel en Dirk, die door hun moeder in de steek werden gelaten, en nu clandestien wonen op de zolder van het huis van een kunsthandelaar, in afwachting van de terugkeer van hun vader, die ze nooit gekend hebben. Het wordt via allerlei ontmoetingen en bijeenkomsten een geschiedenis over de filosofie van Spinoza. Op een gegeven moment valt de tweeling een genadeloos lot ten deel en zullen de personages te maken krijgen met de betekenis van de dood en de menselijke behoefte aan gerechtigheid en troost: wat is de betekenis van de menselijke passies? Van haat, woede, verwondering, hoop? Spinoza’s tranen brengt op basis van observaties van de eenvoudige bakker Josef leerstellige uitwerkingen van de filosoof. Het hele verhaal wordt gefilterd door zijn discipel Johannes, die na verloop van tijd een andere locatie van onderzoek zal vinden dan de menselijke geest van de meester.