Halil Gür (Turkije, 1951) voelt zich als auteur verwant aan Spinoza

Aanleiding voor dit blog is het boeiende interview, vandaag in Trouw, van de in Amsterdam wonende uit Amerika afkomstige Julie Philips met de in dezelfde straat wonende uit Turkije afkomstige schrijver Halil Gür.

Daarin lees ik: “Gür wil nog steeds een gids zijn, maar niet meer op het gebied van historische architectuur of de multiculturele ervaring. Hij wil mensen helpen de spirituele wereld te ontdekken. “Ik ben me bewuster geworden van mijn eigen rol in de samenleving”, zegt hij, wijzend op een portret aan de muur van Spinoza, boven dat van [Orhan] Pamuk. “Spinoza is een lichtdrager, en zo zie ik mijzelf ook. Als schrijver en dichter ben ik een vuurtoren, ik loods mensen als schepen bij slecht weer veilig de haven in.”

Halil Gür studeerde architectuur aan de universiteit van Istanbul, moest om financiële redenen zijn studie beëindigen en ging er werken als gids voor toeristen (o.a. in de Blauwe Moskee). In 1974 kwam hij op vakantie naar Nederland en bleef. Dit jaar verscheen van hem De babykamer (De Geus). Eerder verschenen: De mooiste heimweeverhalen uit het oosten (De Geus, 2009); Stamppot voor iedereen (2007); Ik danste met engelen (Piramide, 2001); Gevecht met spiegels (Papieren Tijger, 1998). In het begin schreef hij vooral voor kinderen, maar na 11 september 2001 kwam er een omslag in zijn werk en snijdt hij meer universele thema’s aan. Bij De Geus verschenen ook de poëziebundels Wakker het vuur niet aan (1994) en Stampot voor iedereen (2007). Het werk van Gür werd bekroond met de Ed. du Perronprijs (1986), Jenny-Smelik-Kiggenprijs (1988) en de Halewijnprijs (1991).

Ook in het interviewtje dat Max Arian met hem had n.a.v. zijn dichtbundel Stamppot voor iedereen [De Geus, 2007] dat 13 februari 2008 in De Groene Amsterdammer verscheen onder de titel: “‘Mijn geloof is: mensen!’ Halil Gür, pionier van de nieuwe Nederlanders” is te lezen:

“Ik voel me vooral verwant aan Spinoza. Ik zie God overal in. Mijn geloof is: mensen! Als ik op een school een lezing geef, zeg ik tegen de kinderen dat je als je uit de hemel naar beneden kijkt geen grenzen ziet en geen verschillen tussen de mensen. Het probleem is alleen dat we ontkennen dat we op elkaar lijken.”

Auteurspagina bij De Geus

Portret van Halil Gur op YouTube