Robert Willis zag het Spinozisme van Locke

Wat, vermoed ik, vooral Wim Klever deugd zal doen, is te zien dat Robert Willis, over wie ik zojuist een blog bracht en wiens vertalingen niet zo erg werden geapprecieerd, wel gezien had dat Locke een Spinozist was. Zie hier zijn korte tekst over

LOCKE.

The only writer of note among ourselves who lived in the last century, and who must have been well acquainted with the works of Spinoza, though he carefully avoids all mention of his name, was Locke. The account he gives in his preface to the 'Essay on the human understanding' of the way in which his work took its rise, is the first paragraph of Spinoza's 'De Emendatione Intellectus,' done into English; and the resemblance between the ideas expressed in his 'Epistle to the Reader,' where he says, 'He who sets his own thoughts to work to find and follow truth, will find every moment of his pursuit reward his pains with some delight, and will have reason to think his time not ill spent, even when he cannot boast of any great acquisition,' will not fail to strike the reader as bearing a strong resemblance to the fine passage in Spinoza's Twenty-first Letter to which we have already referred particularly. Locke's suppression of Spinoza's name, however, did not secure him against challenge from opponents of working on a Spinozistic basis and advocating atheism,* whilst the psychological views advocated by the liberally educated physician and physiologist laid him open to bigoted charges of materialism and denial of the most essential doctrines of the Christian Religion, †

* W. Carrol. A dissertation upon Mr Locke's Essay concerning the human understanding, wherein that author's endeavours to establish Spinoza's atheistical hypothesis, &c., are confuted. 8vo. London, 1706.

† By the Bishop of Worcester, especially; to whoso attacks Locke's answers afford models of controversial writing.

In: Benedict de Spinoza: his life, correspondence, and ethics [Trübner & co., 1870; zie de betreffende pagina in books.google]

Reacties

Dat doet mij inderdaad deugd. Ik zie in het bovenstaand fragment zeker een ondersteuning van mijn these over Locke als een 'disguised Spinozist' (van wie wij nog heel wat over Spinoza kunnen leren). Interessant vind ik dat hij voor zijn Spinozistische Locke verwijst naar brief 21, wat in onze hedendaaagse nummering brief 73 is. Enkel deze verwijzing laat zien hoe hij, anders dan J. Israel, geen moeite heeft met Locke's 'latitudinarianism', dat zich in de geest van brief 73 voortreffelijk laat rijmen met Spinoza's 'christendom'. Zelf had ik een argument gevonden in Locke's onmiskenbare verwerking van brief 32.
Als je, STan, nu ook nog eens een Engelse of Schotse aanhanger kunt vinden van mijn these over Hume's Spinozisme, zal ik je dubbel dankbaar zijn. Zelf speur ik daar vergeefs naar in dit Hume-jaar (300 jaar na zijn geboorte). De talloze Hume-fans denken er helaas niet aan om eens over zijn schouder heen te kijken naar de oorsprong van zijn 'science of man', de Ethica geprafraseerd en 'vertaald' voor de Engelsman..