Steven Nadler schreef nu boek waarin Spinoza helemaal niet voorkomt

Vorige maand verscheen een nieuw boek van

 

Steven Nadler, The Philosopher, the Priest, and the Painter. A Portrait of Descartes. Princeton University Press, (april) 2013

 

De uitgever over het werk:

 

“In the Louvre museum hangs a portrait of a middle-aged man with long dark hair, a mustache, and heavy-lidded eyes, and he is dressed in the starched white collar and black coat of the typical Dutch burgher. The painting is now the iconic image of René Descartes, the great seventeenth-century French philosopher. And the painter of the work? The Dutch master Frans Hals--or so it was long believed, until the work was downgraded to a copy of an original. But where, then, is the authentic version located, and who painted it? Is the man in the painting--and in its original--really Descartes?

 

A unique combination of philosophy, biography, and art history, The Philosopher, the Priest, and the Painter investigates the remarkable individuals and circumstances behind a small portrait. Through this image--and the intersecting lives of a brilliant philosopher, a Catholic priest, and a gifted painter--Steven Nadler opens up a fascinating portal into Descartes's life and times, skillfully presenting an accessible introduction to Descartes's philosophical and scientific ideas, and an illuminating tour of the volatile political and religious environment of the Dutch Golden Age. As Nadler shows, Descartes's innovative ideas about the world, about human nature and knowledge, and about philosophy itself, stirred great controversy. Philosophical and theological critics vigorously opposed his views, and civil and ecclesiastic authorities condemned his writings. Nevertheless, Descartes's thought came to dominate the philosophical world of the period, and can rightly be called the philosophy of the seventeenth century." [Princeton University PressAmazon]

Vandaag een review by Michael Dirda in The Washington Post over “his most inviting book yet.”

                                                   * * *

In de titel die ik dit blog meegaf, druk ik mijn verbazing erover uit dat een auteur die zoveel over Spinoza geschreven heeft, dat hij niet alleen Spinoza-geleerde, maar misschien ook wel in zekere zin als Spinozist te beschouwen is, helemaal nergens Spinoza noemt. Hoe eenvoudig zou in een korte alinea of voetnoot, bijvoorbeeld n.a.v. Descartes’ strikte scheiding van geest en lichaam, even naar Spinoza’s kritiek daarop en oplossing voor het interactievraagstuk tussen beide fenomenen verwezen kunnen worden. Dit, waar Nadler bij sommige thema’s wel naar Leibniz, of bij Descartes’ bewegingsleer naar Huygens en Newton verwijst. [Ik heb het boek nog niet gelezen, maar kon het bij Amazon al wel bevragen]

 

Reacties

Nadler is inderdaad een grote Spinoza-geleerde. Na inzage vooraf van het ms van zijn Spinoza-biografie heb ik dan ook destijds mijn onvoorwaardelijke waardering voor dit werk uitgesproken, dat de uitgever vervolgens op de omslag van de eerste editie afdrukte.
Maar een Spinozist heb ik nooit in hem kunnen zien. Ik mis bij hem te veel van Spinoza's radicale originaliteit inzake fysica, epistemologie en bovenal politieke theorie om hem een soort identificatie met Spinoza's gedachtegoed te kunnen toekennen. Ook in de biografie openbaart dit zich, maar nog nauwelijks op storende wijze. Zijn latere boeken over Leibniz en Malebranche hebben mij alleen maar gesterkt in deze overtuiging. Het verwondert mij dan ook niet dat hij een boek over Descartes kan schrijven zonder ueberhaupt de 'Cartesio sopra Cartesio' te vermelden. Die moet je namelijk wel eerst hebben ontdekt. Ik heb wel eens eerder op dit blog lichte kritiek geuit op zijn niettemin fenomenale prestaties, maar zonder daarop respons te krijgen. Ik betreur dat o.m. omdat hij in enkele aanvechtbare zaken soms gedachteloos wordt gevolgd.
De recensie in THE WASHINGTON POST is niet zonder meer lovend: 'intellectual entertainment'.

I am surprised by your surprise. So do you gentlemen think that every book on Descartes, even if written by someone who is a Spinozist or Spinoza scholar, must make some mention of Spinoza?

By the way, I have enjoyed following the discussions on this blog, and have replied to some of Wim's critical remarks, but my replies seem not always to make it to the site; this may be why Wim feels I have not responded to his critiques -- I HAVE replied, since I value his insights, but for some reason they don't always show up here.

By the way, I have enjoyed following the discussions on this blog, and have replied to some of Wim's critical remarks, but my replies seem not always to make it to the site; this may be why Wim feels I have not responded to his critiques -- I HAVE replied, since I value his insights, but for some reason they don't always show up here.

@ Steven Nadler.
Leuk dat u dit blog bekijkt en soms reageert. Ik weet dat u beter Nederlands leest dan ik Engels schrijft, dus houd ik het bij Nederlands. Inderdaad ben ik van mening dat een Spinozist elke gelegenheid aangrijpt om lezers (ook) op Spinoza te wijzen, als daar maar enige aanleiding voor bestaat. En die aanleiding is er zeker bij Descartes die hij goed bestudeerde, volgde en bekritiseerde. Spinoza neemt thema's en termen van Descartes over waar hij z'n eigen draai aan geeft – daar hoef ik u niet op te wijzen; u kunt mij daar meer over leren. Ik zag dat u die uitstapjes of verwijzingen naar Newton, Leibniz en Huygens wel maakt. Vandaar mijn verbazing. Het is uiteraard geen zware kritiek.
Overigens ben ik een groot bewonderaar van uw buitengewoon interessante werk, dat heb ik hier wel vaak genoeg bewezen.

@ Wim,
Jij geeft op jouw manier weer een negatieve draai aan een uitspraak door die niet helemaal te geven. Er staat: "very welcome intellectual entertainment." Dat is door de reviewer bepaald niet negatief bedoeld.