Review "Spinoza on Monism"

Bijna drie jaar geleden had ik een blog met het signalement van het boek van Philip Goff (Ed.), Spinoza on Monism. [Philosophers in Depth]. Palgrave Macmillan, 2012 - [books,google moest ervan afblijven].


 
 
In Bibliographia - An Online Publication for the History of Philosophy - verscheen 17 november 2013 een review door Sean Winkler (Husserl-Archives: Centre for Phenomenology and Continental Philosophy, KU Leuven) van dit boek. Het is hier als html-tekst te lezen, maar een maand geleden, precies een jaar na publicatie, werd een PDF online gezet. Mark Behets wees mij erop en graag breng ik de bezoekers van dit weblog hiervan op de hoogte.

Winkler focust vooral op de bijdragen van: Mogens Lærke’s “Spinoza’s Monism? What Monism?” Yitzhak Melamed’s “Why Spinoza is not an Eleatic Monist (Or Why Diversity Exists),” and Steven Nadler’s “Spinoza’s Monism and the Reality of the Finite.” Aanbevolen.

Ik haal hieruit naar voren, zoals Mark in zijn e-mail naar mij deed i.v.m. discussies op dit blog van enige tijd geleden alweer:

Op basis van het onderscheid formele essentie en actuele durende existentie van eindige modi stelt Nadler, zo citeert de reviewer:

"an infinite series of finite modes understood as formal essences makes up an immediate infinite mode under each attribute, while an infinite series of finite modes understood as durationally existing entities makes up a mediate infinite mode under each attribute." (228) 

[En passant]

Als we in het review lezen dat het "monisme-debat" gaat tussen een “priority” monism (which holds that finite things are real but preceded by the unity of the cosmos) and “existence” monism (which contends that a discussion of finite things cannot enter into the “right ontology”), dan begrijpen we dat Markus Gabriel met zijn recent in het Nederlands vertaalde boek Waarom de wereld niet bestaat, waarin hij betoogt dat eigenlijk alles bestaat (inclusief eenhoorns op de maan), maar de wereld niet, hij op zijn manier dit debat "beslecht" door voor de eindige dingen te kiezen en de "daaronderliggende" eenheid van de wereld links te laten liggen of zelfs zogenaamd te ontkennen.

 

[En Passant II] 

Tevens wijs ik op de eveneens interessante bespreking op Bibliographia door dezelfde Sean Winkler van het boek

Dimitris Vardoulakis (Ed.), Spinoza Now. University of Minnesota Press, 2011 [cf. blog en blog]

Er is een review van nog een Sean: 

Sean Grattan, "Spinoza As Imperative" in de "Marx or Spinoza"-special van Mediations: Journal of the Marxist Literary Group [Volume 25, No. 2]
[Cf. review en cf. blog]