James Allanson Picton (1832 - 1910) verwees naar Spinoza als naar "the Master"

Hij was een tamelijk vrijdenkend geestelijke, schrijver en politicus.

Bertrand Russell kon Picton’s Spinoza, A Handbook To The Ethics, wel waarderen, in die zin “that Picton's interpretation of Spinoza is reliable enough for the general reader.” [Zie onder]

Na het afmaken van de High School ging James Picton eerst aan de slag in het kantoor van z’n vader die architect was. Op z’n 19e begon hij aan zijn opleiding tot geestelijke aan het onafhankelijke Liverpool Institute en vervolgens aan het Owens College in Manchester, waar hij een London University MA in de klassieken behaalde in 1856. Datzelfde jaar werd hij onafhankelijk geestelijke aan Cheetham Hill te Manchester, bekleedde vervolgens vergelijkbare posities in Leicester (1863-68) en Hackney (1858-76), was lid van het schoolbestuur voor Londen van 1869 tot 1878. Daarna was hij tien jaar, van 1884 tot 1894 voor Leicester lid van het Parlement. Naast al deze werkzaamheden was hij schrijver [ik volsta met deze link naar zijn boeken online; en deze link].

In kerkelijke vergaderingen had hij er geen moeite mee om zich als pantheïst te afficheren, de menselijkheid van Christus te benadrukken (wonderen werden niet gedaan), en te benadrukken dat voor een geloofsgemeenschap doctrinaire overeenstemming geen vereiste was. [Cf.]

Hij schreef o.a. een biografie over Oliver Cromwell, Oliver Cromwell: the man and his mission [Londen, Cassell, Peter, Galpin & co., 1882].

“Na een flinke afschuw van elk dogmatisme ontwikkeld te hebben, bewoog hij tot ver buiten de bermen van agnosticisme” [Cf.], – en schreef:

The Religion of the Universe [Londen, MacMillan & Co, 1904 – Archive.org]. Hierin komt nog slechts een bescheiden aantal malen Spinoza voor. Dat wordt beduidend anders in:

Pantheism, Its Story and Significance [Londen, Constable & Co., 1905. - 96 pp, - Gutenberg.org]. Dit boek zit al vol Spinoza, vooral het 3e hoofdstuk over “Modern pantheïsme”: “Modern Pantheism as a religion begins with Spinoza.” En hij heeft het er over "the gospel of Spinoza."

Relatief laat in zijn leven, op z’n 75e, en in bovenstaande geest, kwam hij met Spinoza, A Handbook To The Ethics [New York, E.P. Dutton & co., 1907. -264 pp.] Het staat te lezen bij Hathitrust.org en bij archive.org

Een review in The Spectator van 5 oktober 1907, liet lezen: “Mr. Picton is an ardent, if not altogether a judicious, admirer of the great Jewish philosopher whom he calls "the Master." […] “Mr. Picton's book, however, is one that should be read. It is lucid and full of interest. The translations from Spinoza's Latin are clear and vigorous, while Mr. Picton is so earnest a disciple of his master that the reader for the moment is anxious to sit at the feet of one of the greatest of Jewish thinkers.” [Cf.]

Uitvoerig lezen we in Kenneth Blackwell, The Spinozistic Ethics of Bertrand Russell [Routledge, 2013 – books.google], wat Bertrand Russell van het boek vond.

Blackwell gaat uitgebreid in op zijn veronderstelling dat een anoniem review in The Nation van 1907 van het in dat jaar uitgekomen boek van Picton, Spinoza, A Handbook To The Ethics, geschreven moet zijn door Russell. Daarna schrijft hij het volgende over Picton en wat Russell van zijn boek vond:

James Allanson Picton (1832-1910) was a disciple of Spinoza. He had earlier published Pantheism: Its Story and Significance (1905) and writes throughout his Spinoza of "the Master". He even once calls him "the brother of Jesus".' His purpose is moral, or religious in a broad sense, and he leaves exegesis and philosophical dispute to Pollock's book, to which he refers many times, concentrating his own exposition on the last two Parts of the Ethics. "My object", he writes, "is simply to bring within reach of ordinary people like myself the religious peace and joy that result from his [Spinoza's] identification of God with the Universe" (p. 29). Despite Picton's religiosity, there are reasons why Russell would have favoured his exposition. It is not only joy in the exercise of mental power which Picton celebrates in Spinoza (p. 106); it is not merely his liberal politics, though his statement on behalf of "the apostles of popular liberty and freedom of trade" would have pleased Russell. The chief reason Russell commends the book is that it presents Spinoza's psychology and ethic in a way that is both popular and agreeable to Russell's own interpretation. Picton repeats Spinoza's dicta on possessive and creative impulses (pp. 153-4), a division which Russell himself later develops at length, and he anticipates Russell's principle of growth (p. 183). These topics are essentially political ones, and Russell gives them a political interpretation in Principles of Social Reconstruction (1916). Picton also explains the concept of the intellectual love of God sympathetically:

The doctrine is that the confused and inadequate ideas associated with passion are excluded. This being so, a man who clearly and distinctly recognises his place in the Universe, or God, necessarily regards God as the cause of whatever joy or satisfaction he has in existence; or if little of such pleasure has fallen to his lot, he can look beyond himself to "the glory of the sum of things." The glow of feeling with which such a man responds to the universe is what I understand the Master to mean by "the intellectual love of God." (P. 187)

Picton's understanding of this vital concept is inadequate. He undervalues Spinoza's emphasis on "intellectual". In so doing Picton fails to grasp that absorption in and acceptance of the necessity of things which characterize the Spinozistic understanding. Absence of passion is in no way equivalent to understanding in Spinoza.  [p. 59-60]

Een verderop in het boek schrijft Blackwell nog het volgende:

“Nor, for that matter, could he have found any such suggestions in Picton. I maintain this despite the fact that I ascribed to Russell's authorship a review in which Picton is praised for his understanding of the "intellectual love of God" (21). For although Picton's popularization is a credible one, there is nothing in it for Russell's own interpretation. What Russell probably means, in his commendation, is that Picton's interpretation of Spinoza is reliable enough for the general reader.” [p. 120-21]

James Allanson Picton volgt in zijn weergave de Ethica tamelijk op de voet, zodat het inderdaad als een echte inleiding kon worden beschouwd.

  _______________

Wikipedia resp. Wikisource over James Allanson Picton. Zijn foto op ca. 36-jarige leeftijd van hier.