Nieuwe OUP's op komst

Weer ging ik eens kijken of het verschijnen van het al vele jaren geleden aangekondigde Spinoza-handboek dat door Michael Della Rocca geredigeerd wordt - The Oxford Handbook of Spinoza - al in zicht is. Tot mijn verbazing gaf de OUP-website daarover nog geen uitsluitsel. Wel worden enige andere werken in het vooruitzicht gesteld.

Eugene Marshall, The Spiritual Automaton. Spinoza's Science of the Mind.  Oxford University Press, December 2013 (estimated)

Eugene Marshall presents an original, systematic account of Spinoza's philosophy of mind, in which the mind is presented as an affective mechanism, one that, when rational, behaves as a spiritual automaton. The central feature of the account is a novel concept of consciousness, one that identifies consciousness with affectivity, a property of an idea paradigmatically but not exhaustively instantiated by those modes of thought Spinoza calls affects. Inadequate and adequate ideas come to consciousness, and thus impact our well-being and establish or disturb our happiness, only insofar as they become affects and, thus, conscious. And ideas become affects by entering into appropriate causal relations with the other ideas that constitute a mind. Furthermore, the topic of consciousness in Spinoza provides an eminently well-placed point of entry into his system, because it flows directly out of his central metaphysical, epistemological, and psychological commitments—and it does so in a way that allows us to see Spinoza's philosophy as a systematic whole. Further, doing so provides a thoroughly consistent yet novel way of thinking about central themes in his thought. Marshall's reading provides a novel understanding of adequacy, innateness, power, activity and passivity, the affects, the conatus, bondage, freedom, the illusion of free will, akrasia, blessedness, salvation, and the eternity of the soul. In short, by explaining the affective mechanisms of consciousness in Spinoza, The Spiritual Automaton illuminates Spinoza's systematic philosophical and ethical project as a whole, as well as in its details, in a striking new way. [Cf.]

Al eerder verscheen een Frans boek met deze titel (maar de inhoud zal wel zeer verschillend zijn:
Lia Levy, L'Automate spirituel. La subjectivé moderne d'après l'Ethique de Spinoza (2000)

Matthew J. Kisner & Andrew Youpa (Es.), Essays on Spinoza's Ethical Theory. Oxford University Press, April 2014 (estimated)

Thirteen original essays by leading scholars explore aspects of Spinoza's ethical theory and, in doing so, deepen our understanding of the richly rewarding core of his system. Given its importance to his philosophical ambitions, it is surprising that his ethics has, until recently, received relatively little scholarly attention. Anglophone philosophy has tended to focus on Spinoza's contribution to metaphysics and epistemology, while philosophy in continental Europe has tended to show greater interest in his political philosophy. This tendency is problematic not only because it overlooks a central part of Spinoza's project, but also because it threatens to present a distorted picture of his philosophy. Moreover, Spinoza's ethics, like other branches of his philosophy, is complex, difficult, and, at times, paradoxical. The essays in this volume advance our understanding of his ethics and also help us to appreciate it as the centerpiece of his system. In addition to resolving interpretive difficulties and advancing longstanding debates, these essays point the direction for future research. Spinoza's enduring contribution to the development of ethical theory, to early modern philosophy, and indeed to early modern history generally, provide us with good reason to follow the lead of these essays. [Cf. ]

En een boek, waarvan de komst mij zeer verrast, waarover ik binnenkort iets meer wil zeggen, is:

Joseph Almog, Everything in Its Right Place. Spinoza and Life by the Light of Nature. OUP, February 2014 (estimated) [Cf.]

Reacties

Nog veel eerder dan Marshall's THE SPIRITUAL AUTOMATON (2013) en dan Levy's L'AUTOMATE SPIRITUEL (2000) verscheen in 1985 Klever's QUASI ALIQUOD AUTOMA SPIRITUALE in PROCEEDINGS OF THE FIRST INTERNATIONAL CONGRESS ON SPINOZA. Ed. by E. Giancotti (Napels, Bibliopolis)' p.249-258.
Dit was een van mijn eerste publikaties over Spinoza over een thema dat mij, epistemoloog, toen reeds intensief bezig hield. Terugblikkend op mijn eigen ontwikkeling constateer ik dat dit steeds zo gebleven is en uiteindelijk is uitgemond in mijn verdediging van het automatisme, zo men wil 'casualism', in ons proces van kennisverwerving en kennisrijping, zoals uiteengezet in mijn HOE MEN WIJS WORDT.
In de op deze blog weergegeven samenvattingen van Marshall en Levy herken ik weinig daarvan, wel daarentegen bv in nieuw werk van jonge talenten als Maxime Rovere en Andrea Sangiacomo.

Je was nóg eerder, Wim, dat congres waarop je je paper bracht was in oktober 1982.
In ieder geval had jij in je titel nog meegenomen het "Quasi aliquod." De geest werkt volgens zekere wetten, "als was het een geestelijke automaat." Of dat metaforische in je paper nog een rol speelde, weet ik uiteraard niet, maar in latere beschouwingen (b.v. in "Hoe men wijs wordt") verdween dat meen ik uit beeld. Ik zal er nog eens extra op letten als we a.s maandag bij de Spinoza Kring Limburg dat artikel ("Hoe men wijs wordt") bij het begin van ons nieuwe seizoen gaan bespreken!

Dat vind ik wel fijn dat jelui in Maastricht dit artikel van mij, waar ik trots op ben, gaat lezen. Ter aanvulling nog een toegift. Bij Boerhaave ("Institutiones medicae", par. 586) valt te lezen: "Ik verbaas mij wanneer ik geschriften zie en samenspraken hoor van wijzen DIE MENEN DAT WAT ZIJ DENKEN VAN HENZELF AFHANGT". Hij weerlegt dat vervolgens, o.a. ook door een weergave in eigen woorden van 2/29s, laatste zin: "gesteld die identiteit en diversiteit (van inadequate ideeen) in de ziel WORDT GIJ GEDWONGEN (cogeris), of ge het wilt of niet, te DENKEN dat zij een zijn als zij een zijn en twee zijn als zij twee zijn". Zie mijn Boerhaave-boekje, p.71-72.

"Our understanding Nature is nothing but Nature taking its course." Zo luidt de zin die ik in vorig blog van Joseph Almog citeerde. Het is de natuurwerkelijkheid zelf die zich in ons denken uitdrukt of aan ons opdringt - als we ons er maar voor openstellen (zeg ik erbij - ook met Spinoza). Niet alles is zo 'opdringerig' als het mathematische (voorbeeld van Boerhaave naar Spinoza). Wiskundige waarheidskennis is toch echt niet hetzelfde als wijsheid (die niet voor iedereen vanzelf komt).

Je hebt in zoverre gelijk dat de door Boerhaave ( met wie ik toevallig bezig was) populair doch treffend geparafraseerde slotzin van 2/29s niet de intuitie betreft, maar wel een onmisbare stap daartoe, die geen mens ongezet kan laten, nl. opdoen van 'algemene kundigheden'. Hoe wij vanzelf, door de gebeurtenissen des levens, vervolgens tot wijsheid geraken is een daarop noodwendig volgend proces, dat door Spinoza buitengewoon knap in een stuk of vijf proposities in deel 5 wordt geanalyseerd. En dat proces veronderstelt de elementaire wiskunde, onze kennis van de 'vaste en eeuwige dingen' (TIE100).