Spinoza in juiste proportie

Om drie redenen neem ik graag deze foto van het Spinoza-standbeeld van Nicolas Dings in dit blog op. Ik noem ze maar plaats eerst de fraaie foto ("Pose met rugzak").

Beste Spinozavrienden,

De rugzak op de voorgrond symboliseert mijn last die ik even heb afgezet (een dagje Amsterdam). Deze opname is gemaakt als foto-oefening door mijn lief wier vertrek voor een paar maanden naar Kathmandu op til is.

Ik interpreteer de vogels op de mantel van Baruch en zie papegaaien voor het napraten en nachtegalen voor het zingen van het eigen lied. Volgens de tekst, op een bord buiten beeld, ziet de maker van dit beeld dat anders. De papegaaien zijn halsbandparkieten en de nachtegalen zijn mussen en zij duiden op de multiculturele samenleving (2008). Volgens mij zijn alle vogels in Amsterdam sijssies, afgezien van een enkele paradijsvogel. De complete tekst op de sokkel luidt overigens: het doel van de staat is vrijheid.

Een grapje van een oude psychiater als uitsmijter: De neuroot gaat gebukt onder de last van zijn rugzak; de psychoot is de zak zelf; of zelf de zak! Soms even in het hiernumaals, zelfs in Amsterdam...

Tot ziens in Jeruzalem, ArisZ

                                                   * * *

Dit schreef Aris Zeilstra bij deze foto die hij toestuurde aan de deelnemers aan de Spinoza Kring Limburg. Ik vroeg en kreeg zijn toestemming om de foto te plaatsen. Wat ik graag om de volgende redenen doe:
1. Daar de verhouding van het beeld tot z'n omgeving, de grootte ervan, zo goed zichtbaar wordt;
2. Daar ik die rugtas nog eens zo mooi die "vrijheid" die op de sokkel staat in een moderne betekenis van "vrije tijd" onderstreept. Hoewel het niet de betekenis is die Spinoza met "het doel van de staat is vrijheid" voorheeft.  
3. Om Aris een plezier te doen, die in zijn toestemmingsmail nog toevoegde: "Ik koester mij aan het grote beeld van Baruch, zoals een volslanke vrouw zich zou kunnen verlustigen in schilderijen van Rubens. Mijn omvang wordt er dragelijk en zijn lengte is prachtig!" 
4. Een schitterende "foto-oefening" trouwens, mooie positie & beeldcompositie gevonden.

Reacties

Dankjewel Stan,
Twintig minuten na deze opname liep ik over het Jonas Daniel Meyerplein langs het beeld van De Dokwerker in de richting van de Hollandse Schouwburg op de Plantage Middenlaan. Nu ik de foto opnieuw bekijk verrast mij de overeenkomst in lichaamshouding (die onverzettelijkheid uitdrukt, meen ik te weten) van het beeld van Mari Andriessen met mijn pose op de foto. Het beeld van de dokwerker heft de polsen wel iets meer (aktiever) naar voren en ik zou mijn pose op de foto ook niet een, twee, drie met onverzettelijkheid willen/durven duiden. Dat daargelaten waag ik het op te merken dat de onverzettelijkheid van het amsterdamse communistische verzet (februaristaking) voor een deel een mythe is.
Daar hoeven wij het in het kader van onze SpinozaKringLimburg wat mij betreft niet over te hebben. Graag wel over de (mythische) onverzettelijkheid van Baruch d'Espinoza ten aanzien van zijn gedachtengoed (is dat een anachronisme?) Ik begin te beseffen dat ik waarschijnlijk meer geinteresseerd ben in de biografie (en psychologie) van "onze helden" dan in hun systeembouw en spinsels.
Ik snap wel dat het een en het ander samenhangt en kan dus voorlopig wel verder. Als student schreef ik (in de zestiger jaren) met een studievriend een opstel onder de titel "Revolutie der Eenzamen of Opstand der Horden" (Bouman vs. Ortega y Gasset) Mischien moet ik dat oudpapier weer eens opduikelen en zien waar TTP en Ethica mij aanknopingspunten bieden. Het draait hier voor mij toch om het antwoord van Isaac Bashevis Singer op de hem pardoes gestelde vraag "Gelooft u in de vrije wil?". Hij: "Valt er wat te kiezen dan ?... Mijn schoonouders verborgen in de oorlog joden; ja dus...?
Ik mag dezer dagen assisteren bij de psychodramatraining van (bajes)pastores en begeleiders van andere marginalen en gelovigen; wat een luxe! Vandaar mijn belangstelling voor lichaamstaal (pose etc.) Daar helpt Spinoza mij niet direct verder mee, maar als ik mij een beetje tegen hem aan kan schurken voel ik wel een steuntje in de rug. En dat doe ik allemaal zelf ?
Hartelijk, ArisZ

Aris, om letterlijk "aan te schurken" had je nog iets meer richting het Spinoza-beeld moeten bewegen. Misschien ga je dat nog eens doen als je Spinoza zelf nog beter hebt leren kennen.
Intussen, voor als je die pose nog eens wat verder wilt oefenen: een plaatje van de dokwerker (mét Spinozavrienden) vind je hier

http://spinoza.blogse.nl/log/spinoza-in-een-dag-excursie-deel-1-amsterdam.html